เรารู้ว่าเธอกำลังยุ่งๆ แต่ของเรารบกวนเวลา ประมาณ 10 นาทีน่ะ.... ขอบคุณจ้า
ย้อนกลับไปเมื่อ 8 ชั่วโมงที่แล้ว...
.
.
.
วันจันทร์ที่ 10 พฤษภาคม เป็นวันเปิดเทอมของเด็กนักเรียนหลายๆคน และเป็นอีกวันหนึ่งที่อากาศร้อนมากกก
40 องศาฯ ในช่วงบ่ายของกรุงเทพมหานคร ผมโบกมือเรียกพี่ วินมอร์ไซต์ขาประจำ ที่ต้องเรียกใช้บริการพี่เค้าทุกครั้งที่จะออกจากบ้าน
สภาพของมนุษย์ที่สามารถมองเห็นเงาตัวเองได้ เวลาอยู่กลางแจ้ง คงมีความรู้สึกเช่นเดียวกันทั้งนั้น
"โอ้ยยย...ทำไมมันร้อนอย่างนี้"
"แมร่ง โคตรร้อนเรยว่ะ"
"เออ...เอาให้กุตายไปข้าง"
...บลา บลา บลา...
ผมก็รู้สึกเช่นนั้น อากาศวันนี้มันร้อนจริงๆ
จากอาการมึนๆ และปวดหัวในตอนเช้า พอออกมาทักทายสวัสดี กับ พระอาทิตย์
โอ้โห้ ... T^T
อุปกรณ์กันแดดของแต่ละคนก็จะแตกต่างกันออกไป
ครีมกันแดดบ้าง ,, แว่นตาบ้าง ,, ร่มบ้าง ,, หรือวัตถุทึบแสงอะไรก็ได้ที่มันสามารถจะเอาออกมาบัง ชั้นหนังกำพร้า ของเราเรา ไม่ให้มันดำไปกว่านี้
ส่วนอุปกรณ์ของผมอ่ะหรอ...ไม่มีหรอก คงมีแต่ เสื้อผ้าบางๆ ที่ห่อหุ้มร่างกายเอาไว้
มือข้างหนึ่งถือหนังสือไว้แนบ อกซ้าย ป้องกันไม่ให้แสงแดด ที่เปรียบเสมือนมีดโกน จะมากรีด บาด หรือเผาไหม้ อวัยะวะส่วนสำคัญส่วนนั้นของผม ที่ผมเรียกมันว่า "หัวใจ"
ผมโอบอุ้ม หัวใจ ที่อารมณ์ดีและเต้นตลอดเวลาไม่เคยหยุดมา กว่า 20 ปี เพื่อไปรอผู้หญิงคนหนึ่ง...
ขาขวาก้าวค่อม เบาะรถมอร์ไซต์ ,, เศษเหล็กที่กินน้ำมันเป็นอาหาร คันนี้ จะพาผมไปส่งที่ MRT.
วันนี้ผมอาจจะโชคไม่ดี ที่ระหว่างทางนั้น ต้องมาต่อรถหกล้อขนปูน จะแซงก็แซงไม่ได้ เพราะแค่รถขนปูน ก็เล่นกินทางไปทั้งซอยแล้ว
นั่งสูด คาร์บอนไดออกไซด์ จากท่อดำๆ ท้ายรถบ้านั้น เป็นเวลากว่า 400 เมตร (@_@)"
ยังไม่พอ น้องสิวพึ่งกำเนิดได้เมื่อคืน อาศัยพักอยู่ที่แก้มขวา พอได้เจอกับควันรถ 6 ล้อนั้น เหมือนน้องสิวของผม มันจะออกอาการดีใจ เหมือนเจอเพื่อนที่พลัดพรากจากกันมานาน
แหม่.. รีบออกมายิ้มแป้น ให้กับ ก๊าซเสียพวกนั้นอีก - -"
ถ้ามันมีมือ มันก็คงจะยื่นมือ ออกไปทำความรู้จัก และขอบคุณกับผู้มีพระคุณ ที่ทำให้มันได้ออกมาเผชิญกับโลกภายนอก
พี่ยาม ที่ยืนค่อยตรวจกระเป๋า คงจะงงว่า "เอ๊อะ!! มึงไปตกบ่อน้ำที่ไหนมาหรือเปล่า หรืออาบน้ำเสร็จแล้วลืมเช็ดตัวว่ะ"
ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าทำไม...ทำไมเหงื่อมันถึงไหลออกมาเยอะได้ขนาดนี้ น้ำในตัวผมมีมากไปหรือเปล่า?
ผมมานั่งรอ เธอ ที่ร้านกาแฟร้านหนึ่ง แถวๆที่ไอ้พวกเสื้อแดงมันชุมนุมกัน
อวัยะวะส่วนนั้นยังคงเต้นอยู่ (ไม่ได้เต้นเป็นจังหวะรัก เหมือนหัวใจของพี่บี้ น่ะ) แต่มันเต้นเป็นจังหวะที่จะรอได้พบเจอกับ เธอ
3 ชั่วโมงผ่านไป น้ำแข็งในแก้วได้เปลี่ยนสถานะ กลายเป็นของเหลวไปแล้ว และมันคงระเหยกลายเป็นไอ ไปในไม่ช้า
ซึ่งตรงกันข้ามกับ ความวาดหวัง ที่อัดแน่นอยู่ใน อวัยะวะเต้นได้
มันไม่ได้เปลี่ยนสถานะ หรือลดลงแต่อย่างใด แต่กลับเพิ่มขึ้นซะด้วยซ้ำ
"เถลิงประเทศสชาติไทยทวี มีชัย ชโย"
ผมยังคงนั่งอยู่ที่เดิม เก้าอี้ตัวเดิม ร้านเดิม
ถึงเวลานี้ มันก็น่าจะนานพอที่จะได้เห็นสายเรียกเข้าของ เธอ
...
...
...
ยอมรับเลย ผมไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไร ผมนั่งมองโทรศัพท์มากกว่าตัวหนังสืออีก
"@#$%!&*&$%" >> เสียงท้องเริ่มร้อง แต่ ผมว่า..ผม อดทนอีกนิดดีกว่า เผื่อจะได้ทานข้าวพร้อม เธอ ^^" (ปริมาณความหวังยังคงเท่าเดิม)
19.00 น.
ในเมื่อ เธอ ไม่โทรมา ผมเลยจัดการหยิบโทรศัพท์ ชิงโทรก่อนดีกว่า
เรานัดเจอกันที่ BTS สุรศักดิ์
ผมรู้ว่าช่วงนี้ เธอ ยุ่งๆ แต่ก็ขอบคุณน่ะ ที่มีเวลามาเจอกัน ถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาที่สั้นๆ
แค่นี้ก็ทำให้หัวใจผมยิ้มได้แล้ว
ความหวังที่ผมหอบมันมาจากบ้าน มันไม่ได้สูญเปล่า
ผมจะบอกตัวเองเสมอว่า ถ้าจะทำอะไรแล้ว " ขอให้ตั้งใจทำ และทำมันด้วยใจ "
สมมติว่า ถ้าผมไม่ได้เจอ เธอ วันนี้ผมจะไม่เสียดายเวลา
ผมจะไม่เสียใจกับความหวัง อันมากมาย
หัวใจผมก็ยังคงเต้นอยู่ ไม่ได้หยุดเต้นแต่อย่างใด
เพราะผมได้ทำอย่างดีที่สุดแล้ว
พ่อกับแม่ มักจะพูดกับผมเสมอ ตอนที่ผมแข่งเทนนิส แพ้ ว่า
"ไม่เป็นไร ลูก ถึงแม่เราแพ้ในเกม แต่ถ้าเราทำมันอย่างเต็มที่แล้ว ก็ถือว่าเราชนะ...เราชนะใจตัวเอง"
ใช่!! ... ผมชนะใจตัวเอง เพราะผมตั้งใจทำในสิ่งที่ผมรัก เพื่อผู้หญิงคนนี้ ... เด็กหญิง แตงโม ^^"
ปล1 ขอโทษที่โกหก จริงๆแล้วเราหิวมาก แต่ถ้าเราไปกินข้าวกัน ก็กลัวว่า เธอ จะกลับไปดูแฟนเธอไม่ทัน
ปล2 "@#$%!&*&$%" ท้องร้องอีกแล้ว ขอตัวไปทานข้าวก่อนน่ะ :D
ปล3 เมื่อกี้ที่ เราโทรไป ก็แค่อยากให้มาอ่าน แต่ไม่เป็นไรน่ะ ไว้วันไหนที่ว่างๆก็ได้
ปล4 ถ้าเราทำไม่ดี หรือไม่ถูกใจ เราก็ขอโทดน่ะ เราแค่อยากทำอะไรๆ ให้คนที่เราชอบ ก็แค่นั้น...
...Apple...
edit @ 10 May 2010 23:19:57 by Apple
